In ieder mens zit een verhaal

Fotograferen verleert Yvonne nooit

Lees het hele verhaal van Yvonne hieronder

Wim zorgt nog elke dag voor een lach

Lees het hele verhaal van Wim hieronder

Christel kent Europa op haar duimpje

Lees het hele verhaal van Christel hieronder

Roel is en blijft een alleskunner

Lees het hele verhaal van Roel hieronder

Marg laat je nog steeds in sprookjes geloven

Lees het hele verhaal van Marg hieronder

Elzo was vroeger al een held

Lees het hele verhaal van Elzo hieronder

In ieder mens zit een verhaal

Een mens is als een boek. Pas als je erin begint te lezen komt het verhaal tot leven. En altijd weer blijkt dat achter mensen bijzondere verhalen schuilen en dat iedereen in het leven zijn eigen stukje geschiedenis schrijft. In ‘In ieder mens zit een verhaal’ stellen we zes heel verschillende mensen voor. Maar buiten verschillen hebben ze ook overeenkomsten. Zo zijn zij allemaal cliënt van Kennemerhart en bezoeken ze regelmatig een van onze ontmoetingscentra. De één komt vijf ochtenden per week, de ander valt zo nu en dan spontaan bij het ontmoetingscentrum binnen. Ook hebben ze allemaal te maken met lichamelijke of gedragsmatige veranderingen. Sommige van hen hebben te maken gehad met een ernstige gebeurtenis zoals bijvoorbeeld een hersenbloeding of een ernstig ongeluk. En soms hapert het geheugen simpelweg – zo nu en dan – omdat ze wat ouder zijn. Maar ze laten zich niet uit het veld slaan en zijn rijk aan ervaringen. Hier vertellen ze hún verhaal: deze zes heel gewone, heel bijzondere cliënten van Kennemerhart. Zij geven samen met alle andere cliënten invulling aan de missie van onze organisatie: aandacht voor ouder worden. Kennemerhart luistert naar het verhaal achter haar cliënten. Verhalen met een beetje van toen en een beetje van nu.

Fotograferen verleert Yvonne nooit

Creativiteit is Yvonne met de paplepel ingegoten. Haar moeder was lid van de vermaarde Haagse Kunstkring en zelf volgde ze kunstopleidingen in Den Haag en Duitsland. Met fotograferen begon ze ongeveer 25 jaar geleden, ze was toen 63. Ze maakt prachtige sfeerfoto’s van allerhande onderwerpen. Het liefst maakt ze  reportages: meerdere foto’s van één onderwerp. “Dan kun je echt een verhaal vertellen.” Dat het haar lukt om via beelden een verhaal te vertellen, blijkt wel uit haar prachtige foto’s. Ze zijn het bewijs dat Yvonne beschikt over een scherp oog voor detail, sfeer en emotie. Ze fotografeert zowel met een ouderwetse camera waarbij de foto’s moeten worden ontwikkeld als met een moderne, digitale. Haar voorkeur gaat uit naar die laatste. “Het grote voordeel van een digitale camera vind ik dat je foto’s kunt wissen als ze niet mooi zijn.” Ze weet precies wat haar in fotograferen zo aantrekt. “Een foto is letterlijk een momentopname. Je legt een moment vast dat nooit meer terugkomt. Dat vind ik het mooie eraan.”

Volgende

Wim zorgt nog elke dag voor een lach

De carrière van Wim als clown begon toen hij lang geleden een man zag die allerlei figuren kon maken met ballonnen. Dat was het moment dat Wim dacht ‘Dat kan ik ook!’ En dat klopte. Een bloem, een giraf, een hond of een helm van ballonnen; Wim maakt het allemaal. In de vele jaren die volgden heeft Wim ontelbare kinderen, maar ook volwassenen vermaakt met zijn clownsgrappen en ballonfiguren. Hij trad wel vier keer per week als clown op tijdens allerlei feesten, bruiloften en partijen. Ook nu vertoont hij nog regelmatig zijn kunsten. “Ik zie er al een beetje uit als clown en mensen worden vrolijk van clowns, dat is nu eenmaal zo. En van mij helemaal want ik ben heel gelukkig en ik mopper nooit. Ik hou van mensen en praat graag met ze. Ik wil ze gewoon vermaken. Ik hou ook veel van muziek en van gezelligheid. Alles wat ik doe, doe ik met heel veel liefde. Dat zien en voelen de mensen, want dat straal je uit.” Hij wijst op zijn eigen foto en zegt trots: “Die foto zegt het al hè? Dat ben ik!”

Volgende

Christel kent Europa op haar duimpje

Christel heeft een Belgische moeder, een Nederlands/Duitse vader en is zelf geboren in Normandië. Dat verklaart misschien de reislust van deze avonturierster. Toen de kinderen het huis uit gingen bedacht Christel dat de tijd rijp was om op pad te gaan. “Ik sprong in mijn auto en vertrok.” Ze kan op de kaart precies aangeven waar ze is geweest. “Naar links tot aan de Berlijnse muur, naar beneden richting Italië en omhoog naar Scandinavië. Maar niet helemaal tot de bovenkant, want op een bepaald moment had ik het wel gezien daar.” Als mooiste aan reizen noemt ze de mensen en de omgeving die overal anders zijn. “Ik heb hele leuke mensen ontmoet maar diepe vriendschappen zijn daar niet uitgekomen, want ik bleef nooit lang op één plek.” Het alleen reizen vond ze nooit extra spannend of onveilig want ze dacht altijd goed na. “Het gebeurde onderweg wel eens dat er een man in een auto naast me bleef rijden en maar bleef knipogen, maar daar moest ik niks van hebben.” De mooiste stad was Parijs, de fijnste landen Frankrijk, Spanje en Italië. “Zo luchtig en gezellig en heerlijk eten. Het was daar altijd overal feest!”

Volgende

Roel is en blijft een alleskunner

Roel is verwarmingsinstallateur in hart en nieren. Hij begon direct met werken toen hij op zijn 15e van school af kwam. Het mooie van het vak zit voor Roel in het feit dat je iets vanaf de grond helemaal opbouwt. “Het vak is me altijd blijven trekken, ik vind het nog steeds mooi werk. Ik had een maat uit Leiden, die liet me oefenen met lassen. Na een jaar kon ik dat zo goed dat hij zelf nooit meer een laspit heeft aangeraakt. Ik had het ook ontzettend naar mijn zin met collega’s en heb altijd met veel plezier met iedereen samengewerkt. Ze noemen me een alleskunner. Tegelen, stukadoren, leidingen aanleggen, noem het maar op: ik heb het gedaan! Allerlei verschillende dingen doen daar houd ik van. Bijna elk weekend was ik wel weer bij iemand aan het helpen. Ze wisten me altijd wel te vinden. En soms nu nog, als iemand me vraagt hoe iets moet. Bij iets wat ik nog nooit gedaan had, zei ik nooit ‘dat kan ik niet’ en uiteindelijk lukte het altijd!”

Volgende

Marg laat je nog steeds in sprookjes geloven

Marg houdt van kinderen. Geen wonder dus dat ze vanaf haar zeventiende jaar bij Kindertehuis Groot Kijkduin in Zandvoort werkte. Er woonden kinderen van allerlei leeftijden die kwamen uit gezinnen waarbij de ouders niet goed voor ze konden zorgen. Marg had de verantwoording over een groep van acht baby’s, peuters en kleuters. “Het is heerlijk om met kinderen om te gaan. Kinderen zijn zo spontaan. Mijn tweelingzus en ik namen nog wel eens één of twee kindertjes mee naar huis. Dan konden ze eens een keertje in een gewoon gezin meedraaien, dat vonden ze zo fijn.” Met sommige kinderen van toen heeft ze nu nog contact. Ze sturen een kaartje of komen bij haar langs. “Tante Marg”, vragen ze dan, “kunnen we samen nog even praten over het kindertehuis?” Dat kan altijd, want Marg vertelt er met liefde over. “Ik wilde kinderen graag het gevoel meegeven dat ze op een plek woonden waar het vertrouwd en veilig was en waar goed voor ze werd gezorgd.” Marg heeft haar werk altijd met heel veel plezier gedaan. “Ik ben dankbaar dat ik dat werk heb mogen doen. Het is belangrijk om een bijdrage te leveren aan de opvoeding van kinderen. Want elk kind verdient een goede toekomst.”

Volgende

Elzo was vroeger al een held

Elzo werkte 45 jaar als brandweerman en later als brandmeester bij de brandweer op Schiphol. Ook gaf hij les aan aankomend brandweerlieden. Sommige gebeurtenissen zijn hem beter bijgebleven dan andere. De brand in hangar 10 op het oude Schiphol bijvoorbeeld. Daar brak in juni 1968 een brand uit die voor tientallen miljoenen schade aanrichtte. Samen met zijn collega’s en in samenwerking met de brandweer van omliggende gemeenten, hielp Elzo bij het blussen van het enorme vuur. Hij draaide jarenlang 24 uur op en 24 uur af diensten en bij noodgevallen duurde zijn dienst nog veel langer. Bij sommige herinneringen schiet hij een beetje vol. “Ik heb heel veel gezien”, vertelt hij. Alle verhalen van Elzo staan in het teken van zorgen voor veiligheid en het behoeden voor erger. Het kenmerk van deze echte held is, dat hij zichzelf geen held vindt. Want, zo zegt hij: “Ik had het mooiste vak dat er is en ik deed gewoon mijn werk”.

Volgende